Η ζωή μοιάζει με ένα τρένο. Εσύ είσαι η επιβάτης. Ενώ μπορείς να σταματήσεις σε οποιαδήποτε στάση, επιλέγεις να περιμένεις την δική σου. Περιμένοντας την δική σου, μπορεί να κοιμηθείς και να χάσεις μερικά απ’ τα τοπία στην διαδρομή. Μπορεί να βάλεις μουσική και να χαθείς στις σκέψεις σου δίχως να ακούς τι γίνεται γύρω σου. Απλά περιμένεις την δική σου στάση… Αυτόματος πιλότος Μερικές φορές νιώθω πως ζω στον αυτόματο. Ξέρετε, αυτή την αυτόματη λειτουργία που βρίσκεσαι όταν είσαι στο λεωφορείο. Πάλι περιμένεις να φτάσεις στην στάση σου και πάλι κάνεις ό,τι μπορείς για να αποσπάσεις την προσοχή σου από το τώρα, αυτό το βαρετό το τώρα του λεωφορείου. Και όχι, δεν πρόκειται να δοκιμάσω για βιωματικό πείραμα μετά από αυτό το άρθρο να μπω σε λεωφορείο χωρίς ακουστικά. Να μου λείπει το βίωμα και το έχω ζήσει αρκετές φορές. Αλλά αν πάρεις αυτήν την αλληγορία και την βάλεις πάνω απ’ την ζωή σου, θα καταλάβεις ότι πολλές φορές ζεις με ακουστικά. Και δεν ακούς το soundtrack της ζωής σου, που λένε...
Όλα ξεκίνησαν όταν είδα ένα βιντεάκι που έλεγε πως τα Χριστούγεννα είναι δεν είναι η καλύτερη εποχή για να βάλεις στόχους. Αυτό βέβαια πάει κόντρα με όλα όσα ξέρω και κάπως με χτύπησε, διότι πώς γίνεται να μπει ο νέος χρόνος χωρίς να κάνω τα New Year ’ s Resolutions μου, οεο; Τη λίστα με όλους τους στόχους που περιμένω να έχω τσεκάρει μέχρι την αρχή της επόμενης χρονιάς; Κι όμως, το άτομο στο βίντεο υποστήριζε πως δεν είναι η ώρα για να βάλεις νέους στόχους, αλλά για να ρίξεις φως… στους παλιούς. Είναι θέμα φύσεως Αυτό που ειπώθηκε στο βίντεο και που άρχισε μέρα με την μέρα να βγάζει νόημα μέσα μου είναι πως αυτή η περίοδος είναι η χειμερινή –σκοτεινή- φάση της χρονιάς. Η νύχτα είναι μεγαλύτερη, το κρύο όλο και ανεβαίνει, τα φύλλα έπεσαν πριν λίγο καιρό και τώρα το τοπίο μαρένεται και παίρνει δυνάμεις για να αντέξει τις όχι και τόσο φιλόξενες καιρικές συνθήκες. Όλα στην φύση οδηγούν σε μία, ας πούμε, αποσύνθεση. Δεν δημιουργείται κάτι νέο, δεν ανοίγει ο ουρανός για να μας δώσει ...
**SPOILER ALERT** Okay, Pretty Little Liars just ended and I don't know how to feel. Firstly, I feel sad because that was it! It ended. And I was feeling so much empathy for the characters and the protagonists that they even made it to my phone wallpaper. You see now? haha I LOVED the show and I appreciate it so much. I'm so happy to have viewed this TV show. It was epic and GENIUS. Let's talk about my experience. One thing that I'll regret is that I was very curious to know more about the characters. I never wanted to know the end of the seasons or anything that had to do with the plot and the scenario. All I wanted to do was to come closer to the actresses' reality, be a fan of them and just follow them on their journey. But that curiosity of mine lead to me not enjoying the BIG REVEALS because guess what. Internet is freaking full of SPOILERS. Like, please, have mercy on me. Don't ruin it all! Don't you ruin it all for me. It's so unfair. ...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου